Pangeling Alus

 

Nyuwun pangapunten ingkang sakathahipun, sedherek cahayaku. Kula namung badhe ngaturaken pangeling kanthi basa ingkang saklebet-lebetipun alus, mboten kanthi niyat nyalahaken, ngasoraken, utawi ngadili sinten kemawon. Menawi wonten tembung kula ingkang kirang trep, mugi kersa dipunapunten.

Ilmu ma’rifat punika sejatosipun sanès kawruh kangge ngunggulaken dhiri, sanès ugi dalan kangge ngedalaken duka, sengit, ancaman, utawi kepinginan nyirnakaken tiyang sanès. Menawi kawruh batin saya inggil, mesthinipun akhlakipun saya alus, pangandikanipun saya dipunreksa, manahipun saya wening, lan sikapipun saya tebih saking rasa gumedhe utawi rumangsa paling leres piyambak.

Tiyang ingkang saestu nyumurupi Gusti, mesthinipun saya ngrumaosi bilih piyambakipun taksih kathah kekiranganipun. Piyambakipun mboten kesusu nyebat tiyang sanès dajjal, setan, iblis, utawi makhluk ingkang dipunlaknat, awit hak ngadili batinipun manungsa punika namung kagunganipun Gusti Alloh. Kita namung saged mirsani tumindak lahir, nanging mboten saged mangertos sedaya isi manah, riwayat gesang, luka, penyesalan, lan pungkasanipun gesang tiyang sanès.

Menawi wonten tiyang ingkang tumindak awon, mesthi tumindak awon punika kedah dipunleresaken. Nanging cara ngleresaken kedah tetep lumantar kabecikan, keadilan, aturan ingkang leres, lan pangandikan ingkang mbangun kesadaran. Mboten prayogi kabecikan dipunbela kanthi kebencian, awit kebencian ingkang dipunrawat saged alon-alon ngrusak manah kita piyambak.

Tembung “mangan” utawi “nguntal” menawi dipunagem minangka pralambang ruhani, langkung prayogi dipunarahaken dhumateng awake dhewe. Ingkang kedah kita “telan” punika duka kita, dendam kita, rasa gumedhe kita, hawa nepsu kita, lan kepinginan kita kangge males tumindak awon kanthi tumindak ingkang sami awonipun. Ingkang kedah kita sirnakaken rumiyin sanès badanipun tiyang sanès, nanging sipat peteng ing salebeting dhiri kita piyambak.

Awit asringipun, mungsuh ingkang paling abot mboten tansah wonten ing njawi. Mungsuh punika saged awujud nesu ingkang mboten kapendhem, rasa paling suci, rasa paling ngerti, remen ngremehaken, remen ngukum, lan remen ndeleng tiyang sanès cilaka. Menawi sipat-sipat punika taksih dipunopeni, sanadyan kita ngendika babagan ma’rifat, sejatosipun kita taksih kedah kathah sinau babagan adab lan pangresikan manah.

Ma’rifat ingkang sejati mboten ndadosaken tiyang seneng ngancam. Ma’rifat sejati malah ndadosaken tiyang langkung ngati-ati, awit piyambakipun mangertos bilih saben tembung bakal dipuntanggungjawabaken. Ma’rifat sejati mboten ndadosaken tiyang kepengin dipunwedeni, nanging ndadosaken tiyang saged dipunraosaken aman dening sesami. Ma’rifat sejati mboten nglairaken pangandikan “mampus sekalian”, nanging nglairaken pangajab, mugi tiyang ingkang kesasar dipunparingi pitedah, tiyang ingkang duka dipunparingi katentreman, lan tiyang ingkang awon tumindakipun dipunparingi kesadaran supados saged malih dados langkung sae.

Gusti Alloh punika Maha Kuwasa. Kita mboten perlu njupuk kalungguhanipun Gusti kangge nemtokaken sinten ingkang pantes dipunukum, sinten ingkang dipunlaknat, utawi sinten ingkang mboten pantes gesang. Tugas kita inggih punika ngupadi leres, mbela ingkang ringkih kanthi cara ingkang adil, nyegah kebatilan tanpa dados batil, lan ngelingaken tanpa ngremehaken.

Menawi kita nate dipunsakiti, kita dipunparingi hak kangge njagi dhiri, nyuwun keadilan, nglaporaken tumindak ingkang mbebayani, lan adoh saking tiyang ingkang ngrusak. Nanging manah tetep kedah dipunreksa supados mboten malih dados papan panggonan dendam ingkang tanpa wates. Sebab saged kemawon badan kita menang, nanging manah kita malah kalah dening nepsu lan kebencian.

Mugi kita sami ngelingi bilih kekiyatan ruhani ingkang sejati sanès kaprigelan kangge ngalahaken tiyang sanès, nanging kaprigelan kangge ngalahaken awake dhewe nalika duka. Sanès saged nyirnakaken mungsuh, nanging saged njagi lisan nalika manah kobong. Sanès gumunggung amargi rumangsa sampun dhuwur kawruhipun, nanging langkung andhap asor amargi saya mangertos agenging panguwasa Gusti Alloh.

Mila, sedherek cahayaku, mugi pangandikan ingkang ngemot ancaman, panyenyamah, lan kepinginan ndeleng tiyang sanès cilaka saged dipunendhegaken. Mboten amargi kita ringkih, nanging amargi kita kepengin njagi kesucian niyat, adab, lan martabat dalan ruhani. Kita saged tegas tanpa kasar, saged wani tanpa kejem, saged nglawan kebatilan tanpa dados kebak kebencian.

Mugi Alloh ngresiki manah kita saking duka ingkang ngrusak, dendam ingkang peteng, lan rasa gumedhe ingkang samar. Mugi Alloh maringi kita kawruh ingkang nglairaken andhap asor, kekiyatan ingkang nglairaken pangayoman, lan ma’rifat ingkang nglairaken rahmat tumrap sedaya titah.

Nyuwun pangapunten sanget. Kula ngaturaken punika mboten kangge menang ing pawicanten, nanging namung minangka pangeling tumrap kula piyambak lan kita sedaya, supados ilmu ingkang kita sebat cahya mboten malih dados geni ingkang ngobong sesami. Mugi kita sami saged dados tedhuh, sanès dados rasa ajrih; dados pitedah, sanès dados ancaman; lan dados sebab tumuruning tentrem, sanès sabab tuwuhing sengit.